مسئله‌ی‏ وحدت و همگرایی، یکی از ضروریات و اهداف مهم شریعت اسلامی و از دغدغه‌‏های مصلحان اسلامی به شمار می‌رود؛ با وجود این، همچنان جهان اسلام با بحران تفرقه و واگرایی روبه‌رو است. بر این اساس، آینده‌ی همگرایی اسلامی مستلزم عبور از وضعیت کنونی بوده تا بتواند آینده‌ی مطلوب و چشم‌انداز همگرایی را ترسیم نموده و آن را عملی سازد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی این پرسش است که دیپلماسی اقتصادی، چه نقشی در چشم‌انداز همگرایی در جهان اسلام دارد؟ فرضیه‌ی ﻧﮕﺎرﻧﺪه بر این فرض استوار است که توجه به ارتباطات و دیپلماسی اقتصادی در بین کشورهای اسلامی می‌تواند سرآغاز همگرایی در جهان اسلام باشد. یافته‌های بحث که بر اساس مدل مفهومی چشم‌اندازسازی اُرِگون شکل گرفته‌اند، نشان می‌دهند با گسترش ارتباطات و دیپلماسی اقتصادی، شکل‌گیری همگرایی در جهان اسلام امکان‌پذیر خواهد بود؛ زیرا همکاری اقتصادی، نخستین شرط همگرایی بوده و جهان اسلام زمینه‌ها، امکانات و ظرفیت‌های اقتصادی ارزشمندی ازجمله انرژی، معادن، نیروی کار، موقعیت ژئوپلیتیکی در تجارت و غیره دارد. ازاین‌رو، با گسترش ارتباطات اقتصادی، میزان همبستگی و همگرایی بین مسلمانان و کشورهای اسلامی افزایش یافته و درنهایت، شکل‌گیری همگرایی در جهان اسلام را موجب خواهد شد.