fa چشم‌انداز تشدید تنش میان هند و پاکستان در سایه بازدارندگی هسته‌ای تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">مدیریت منازعه و عدم‌ورود به جنگ تمام‌عیار میان دو کشور متخاصم جنوب آسیا، یعنی هند و پاکستان، پس از سال 1998 معلول عوامل مختلفی بوده است. در کنار عوامل مختلفی همچون تحول در سیاست خارجی هند و تغییر ساختار نظام بین‌الملل از دوقطبی به چندقطبی، نقش بازدارندگی هسته‌ای میان دو کشور باید به‌صورت ویژه بررسی شود. سؤال این مقاله آن است که چشم‌انداز تشدید تنش میان هند و پاکستان در آینده چگونه خواهد بود؟ آنچه که در این نوشتار آزمون شده این است که موازنه قدرت ایجادشده میان هند و پاکستان در حوزه هسته‌ای، همان‌گونه‌که منازعات این دو کشور را از حالت درگیری مستقیم خارج کرده و به‌سمت عدم جنگ مستقیم و تمام‌عیار نظامی سوق داده است، در آینده نیز می‌تواند از همین منطق پیروی کند. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که دو کشور قبل از هسته‌ای شدن وارد جنگ‌های خشونت‌بار شده‌اند؛ اما پس از هسته‌ای شدن در سال 1998، منازعات دو طرف مدیریت شده و محدود بوده است. تسلیحات هسته‌ای و وجود دنیایی با قابلیت انهدام قطعی متقابل باعث شده تا دو کشور الگوی رفتار عقلانی را در سیاست خارجی خود در نظر بگیرند و در سایه بازدارندگی هسته‌ای وارد جنگ تمام‌عیار نشوند.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;">The management of the conflict and the absence of a full-scale war between the two hostile countries of South Asia, namely India and Pakistan, after 1998 has been due to various factors. Along with various factors such as the evolution in India&#39;s foreign policy and the change in the structure of the international system from bipolar to multipolar, the role of nuclear deterrence between the two countries should be examined in particular. The question we seek to answer in this study is what the prospects for escalating tensions between India and Pakistan will be in the future? What has been tested in this study is that the balance of power created between India and Pakistan in the nuclear field, just as it has removed the conflicts between these two countries from a state of direct conflict and led them towards the absence of direct and full-scale military war, can follow the same logic in the future. The research findings show that the two countries engaged in violent wars before becoming nuclear, but after becoming nuclear in 1998, the conflicts between the two sides have been managed and limited. Nuclear weapons and the existence of a world with the capability of mutual assured destruction have caused the two countries to consider a rational behavior model in their foreign policy and not engage in full-scale war under the shadow of nuclear deterrence.</div> هند, پاکستان, بازدارندگی, بازدارندگی هسته‌ای و مدیریت منازعه India, Pakistan, Deterrence, Nuclear Deterrence and Conflict Management 81 102 http://srqpis.knu.edu.af/browse.php?a_code=A-10-28-3&slc_lang=fa&sid=1 Sayed Taher Erfani سید طاهر عرفانی erfani55@gmail.com Yes Faculty Member, Department of International Relations, Faculty of Law and Political Science, Khatam Al-Nabieen University Afghanistan عضو کادرعلمی دیپارتمنت روابط بین‌الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه خاتم‌النبیین(ص) افغاستان