این مقاله تحول استراتژیهای امنیتی و دفاعی ایالات متحده آمریکا را در فاصله سالهای 2001 تا 2026 بررسی میکند. سؤال اصلی تحقیق این است که آیا تغییرات مشاهدهشده در اسناد امنیتی و دفاعی آمریکا صرفاً بازتاب تغییر در زبان سیاسی و اولویتهای مقطعی است یا نشاندهنده گذار ساختاری از الگوی ضدتروریسم به الگوی رقابت قدرتهای بزرگ است؟ تحقیق حاضر کیفی، سندمحور و مبتنی بر تحلیل محتوای جهتدار است و استراتژیهای امنیت ملی و دفاع ملی آمریکا را در چهار دوره 2001-2008، 2009-2016، 2017-2020 و 2021-2026 تحلیل میکند. یافتهها نشان میدهد که در دوره اول، ضدتروریسم و بازیگران غیردولتی در مرکز استراتژی قرار داشتند. در دوره دوم، مرحلهای انتقالی با کاهش انحصار ضدتروریسم و افزایش توجه به نظم، تابآوری و بازتوزیع قدرت شکل گرفت. در دوره سوم، رقابت قدرتهای بزرگ بهصورت صریح به چهارچوب غالب تبدیل شد و در دوره چهارم، این چرخش در پیوند با بازدارندگی یکپارچه، تکنولوژی، سایبر و هند-آرام تثبیت و بازصورتبندی شد. مقاله نتیجه میگیرد که استراتژیهای امنیتی و دفاعی آمریکا در این فاصله زمانی دچار تحول ساختاری شدهاند؛ بهگونهایکه چین به رقیب اصلی، روسیه به تهدید حاد، هند-آرام به جغرافیای مرکزی، و مفاهیمی مانند رقابت استراتژی، تابآوری و برتری تکنولوژیک به عناصر سازماندهنده استراتژی تبدیل شدهاند، هرچند برخی عناصر ضدتروریسمی و سرزمین اصلی آمریکامحور همچنان باقی ماندهاند.